Pojawiają się informacje, że w Niemczech energetyka zużywa już 60-70 proc. pozyskiwanego drewna do produkcji energii. Może Pan to potwierdzić?

To prawda i można stwierdzić, że w Niemczech przemysł drzewny, pomimo dramatycznego regresu w ostatnich latach, jeszcze funkcjonuje głównie dlatego, że został prawie dwukrotnie zwiększony wyręb lasów. Konkurencja energetyki z przemysłem drzewnym o drewno to jednak problem nie tylko Niemiec, gdzie jest to szczególnie widoczne, ale całej Europy. Z powodu braku surowca w Niemczech tylko w ubiegłym roku zamknięto 4 czy 5 wielkich zakładów płyt wiórowych, każdy warty około 150 mln euro i zatrudniający bezpośrednio około 300 osób. Z powodu braku drewna zamykane są też zakłady we Francji, Włoszech czy Skandynawii. Uznanie w Unii Europejskiej, że produkcja energii z drewna to produkcja energii ze źródeł odnawialnych, która jest w dodatku subsydiowana, niszczy przemysł drzewny. I do tego jest to filozofia bałamutna, bo podczas spalania drewna oczywiście też powstaje CO2. Owszem powstaje go o połowę mniej, niż w przypadku spalania węgla, ale to nie jest neutralne dla środowiska. Uznanie lasów za odnawialne źródło energii jest nieracjonalne, bo odtwarzanie lasów trwa przecież latami. Unia w tym przypadku postąpiła konformistycznie, podobnie jak niegdyś, gdy uznała, że ślimak to ryba.

Przemysł drzewny protestuje przeciwko zwiększeniu możliwości spalania drewna zaliczonego do odnawialnych źródeł energii przez energetykę w Polsce, co przewiduje upubliczniony projekt konsultowanego ciągle rozporządzenia ministra gospodarki. Jakie jest stanowisko Pfleiderera w tej sprawie?

Polska wykazywała się dotychczas zdecydowanie większą wyobraźnią niż na przykład Niemcy i wprowadzone trzy lata temu, a nadal obowiązujące, rozporządzenie ministra gospodarki ogranicza możliwość spalania drewna okrągłego i odpadowego, ustalając tym samym preferencje materiałowego wykorzystania drewna ze wskazaniem na przemysł drzewny. Niemniej spalanie drewna w Polsce z roku na rok przybiera coraz większe rozmiary i obecnie, o ile mi wiadomo, już około 20-30 proc. drewna trafia do energetyki. Ostatnio bardzo mocno uderzyło w branżę powstanie przemysłu peletowego, pracującego dla energetyki, który zabiera surowiec producentom płyt wiórowych, ale też celulozowniom i papierniom. Energetyka dostaje subwencje na inwestycje, a systemy wsparcia produkcji energii z drewna sprawiają, że nie jesteśmy w stanie z nią konkurować cenowo o surowiec. Niemniej nie jesteśmy radykalni i chcemy tylko, żeby nadal pozostały w mocy obecne przepisy.