- Wyniki konferencji w Durbanie pokazują raczej, czego nie chcą uczestniczące w niej kraje, niż co chcą osiągnąć. Przede wszystkim nie są gotowe na jawne odejście od dotychczasowych bezskutecznych działań na rzecz ochrony klimatu - ocenia dr Bolesław Jankowski, wiceprezes firmy doradczej EnergSys Badania Systemowe.

Dlatego w jego ocenie, postanowienia konferencji w Durbanie są więc tak naprawdę próbą kupienia czasu i przedłużenia gry pozorów. Wobec braku gotowości do włączenia się wszystkich ważnych graczy do redukcji emisji, ustalono termin 2015 na uzgodnienie wiążącego porozumienia, które miałoby obowiązywać od roku 2020. Wyrażono zgodę na przedłużenie Protokołu z Kioto by stworzyć pozory kontynuacji działań redukcyjnych w okresie 2012 - 2020. Natomiast obietnica środków kierowanych z Ekofunduszu do krajów rozwijających się stanowić ma zachętę dla biedniejszych krajów, by nadal brały udział w negocjacjach.

- Bezskuteczność dotychczasowych porozumień i instrumentów redukcji emisji jest aż nadto widoczna. Jesteśmy w środku obowiązywania Protokołu z Kioto, jedynego jak dotąd porozumienia zawierającego prawnie obowiązujące limity emisji dla krajów rozwiniętych. A tymczasem emisja światowa w roku 2010 przekroczyła wszelkie wcześniejsze przewidywania, notując roczny wzrost powyżej 6 proc. Łączne emisje dwóch tylko krajów: Chin i USA wynoszą 40 proc. emisji globalnej. A kraje te nie są objęte Protokołem z Kioto - zauważa Bolesław Jankowski.

Jedną z kluczowych przyczyn braku skuteczności Protokołu z Kioto jest przyjęcie w Konwencji Klimatycznej podziału na kraje rozwinięte z Aneksu I i pozostałe kraje rozwijające się. Zobowiązania Protokołu z Kioto dotyczą jedynie krajów rozwiniętych. Utrzymanie dotychczasowego podziału w obecnej sytuacji gospodarczej świata nie może doprowadzić do uzyskania znaczącej redukcji emisji w skali świata, a można mieć obawę, że te emisje nawet zwiększy - powodując przenoszenie produkcji z UE do krajów o mniej restrykcyjnej polityce.

Zmiana dotychczasowego podejścia i objęcie wszystkich krajów zobowiązaniem do redukcji emisji budzi jednak protest krajów rozwijających się. Wielkie kraje azjatyckie, takie jak Chiny i Indie weszły w fazę intensywnej industrializacji, co powoduje gwałtowny wzrost zapotrzebowania na energię i wzrost emisji CO2. Mimo szybkiego wzrostu gospodarczego są to jednak nadal kraje biedniejsze od krajów rozwiniętych w przeliczeniu na mieszkańca, czym argumentują brak zgody na redukcję emisji.