Zgodnie z raportem, największą barierą w otoczeniu sektora energetyki odnawialnej jest silne zmonopolizowanie rynku energetycznego w obszarze elektroenergetyki, ciepłownictwa i paliw transportowych.

"Drugim generalnym problemem rozwoju energetyki odnawialnej jest konieczność konkurencji na rynkach energetycznych z energetyką konwencjonalną w warunkach niepełnego obciążenia wyprodukowanej z paliw kopalnych energii kosztami zewnętrznymi (w szczególności środowiskowymi), które dalej w znacznym stopniu są przerzucane na społeczeństwo i podatnika" - czytamy w opracowaniu ZP FEO i PKPP Lewiatan.

Jak wskazują autorzy raportu, pomimo tego, że system wsparcia zielonej energii elektrycznej oficjalnie oceniany jest pozytywnie, jako powodujący znaczące wzrosty na rynku poszczególnych technologii, to głębsze analizy pokazują, że w rzeczywistości działa on skutecznie tylko w przypadku technologii takich jak współspalanie biomasy.

"W szczególności system wsparcia nie jest sprzyjający dla niezależnych producentów energii ze źródeł odnawialnych, dotyczy to zwłaszcza małych technologii (małe elektrownie wodne, mała energetyka wiatrowa, fotowoltaika, mikrobiogazownie) oraz producentów energii elektrycznej na własne potrzeby" - czytamy dalej w opracowaniu.

Do głównych wad systemu wskazywanych przez przedsiębiorców należą: niestabilność prawa, brak pewności co do możliwości zbytu świadectw pochodzenia w okresie amortyzacji elektrowni (obecny system kończy się na roku 2017, propozycja nowego rozporządzenia wydłuża go tylko do 2020), preferowanie niektórych technologii OZE niewymagających ani inwestycji w nowe moce, ani wsparcia (duża energetyka wodna, współspalanie), brak publicznie dostępnych długoterminowych informacji o trendach cen energii oraz brak prostych rozwiązań wspierających małych i indywidualnych producentów energii (np. rozliczenia netto).

Do kolejnych czynników hamujących rozwój OZE należy także brak miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z raportu, przygotowanie i zatwierdzenie takiego planu jest jedną z najdłużej trwających części w cyklu rozwoju projektu (zajmuje ok. 2 lat).