- Grudniowa konferencja w Kopenhadze i toczone obecnie negocjacje międzynarodowe stanowić będą o być albo nie być dalszej polityki redukcji emisji gazów cieplarnianych. Polityki, która z perspektywy Polski budzi wiele wątpliwości i obaw - mówi dr Bolesław Jankowski, wiceprezes firmy doradczej Energ-Sys Badania Systemowe.

Jego zdaniem polskie spojrzenie na Kopenhagę powinno uwzględniać cele jakie są obecnie stawiane. Dotychczas w Protokole z Kioto wymagano w latach 2008-2012 stabilizacji bądź niewielkiej redukcji emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do roku 1990. Obecnie w trakcie toczących się rozmów powszechnie akceptuje się w skali światowej cel 50 proc. redukcji emisji gazów cieplarnianych do roku 2050. Jednak w przypadku krajów rozwiniętych, w tym Unii Europejskiej, cele mają być bardziej restrykcyjne i sięgać 80 95 proc. redukcji emisji gazów cieplarnianych do roku 2050.

- Wprowadzenie obowiązkowych celów redukcji gazów cieplarniach już na poziomie około 80 proc. w skali Unii Europejskiej oznacza ogromne zmiany w systemie energetycznym UE, a szczególnie w Polsce. Wykonane niedawno przez organizację Eurelectric symulacje wskazują, że tak głębokie redukcje emisji wymagać będą całkowitej transformacji sektora transportu, gdzie konieczne będzie zastąpienie paliw ciekłych energią elektryczną; znacznego ograniczenia zużycia paliw kopalnych u odbiorców końcowych i zastąpienie ich nośnikami o zerowej lub bliskiej zeru emisji CO2, w tym energią elektryczną oraz dekarbonizacji produkcji energii elektrycznej - wyjaśnia Bolesław Jankowski.

Jak ocenia Bolesław Jankowski, krytycznym czynnikiem sukcesu stanie się produkcja energii elektrycznej bez emisji CO2. W przeprowadzonych symulacjach osiąga się to poprzez rozwój wykorzystania OZE, energetyki jądrowej oraz paliw kopalnych w elektrowniach wyposażonych w instalacje CCS. Jak podkreśla prezes Jankowski, taki kierunek rozwoju wydaje się jednak bardzo ryzykowny. Rozwój OZE jest ograniczony zasobami i ograniczeniami systemowymi, energetyka jądrowa ma swoje problemy, z którymi nie do końca jest w stanie się uporać, zaś stosowanie instalacji CCS prócz aspektów finansowych budzi inne poważne obawy, jak np. te związane z koniecznością większego zużycia paliw oraz wpływem transportu i magazynowania CO2 na środowisko.

- Trudno oprzeć się wrażeniu, że polityka głębokiej redukcji emisji jest w dużej mierze życzeniowa. Będzie ona miała jednak bardzo konkretne przełożenie na rzeczywistość gospodarczą - przekonuje Bolesław Jankowski.