Jeśli w Durbanie ustanowiliśmy mapę drogowa nowego porozumienia ws. zmian klimatu, a więc coś, co miało być ustalone w 2008 r. w Poznaniu, a skonsumowane w 2009 r. w Kopenhadze, to na pewno nie jest to sukces. Ustaliliśmy w Durbanie to, jak się będziemy dalej spotykać i o czym będziemy rozmawiać. Dla mnie to nie jest żaden sukces, póki nie ma zobowiązań państw do redukcji emisji gazów cieplarnianych. Nie zrobiliśmy żadnego kroku do przodu, tylko wytyczyliśmy drogę, którą mamy przejść.

Nie stawiam oczywiście żadnych zarzutów polskiemu Ministerstwu Środowiska, czy polskiej prezydencji - zrobiła co mogła. Ale obiektywnie biorąc, ustalenia z Durbanu nie są żadnym przełomem.

Podzielmy świat dla uproszczenia na trzy grupy - państwa rozwinięte należące do OECD (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, gdzie należy także Polska), Rosję i Chiny oraz resztę świata. Uzyskamy interesujący obraz emisji CO2. Państwa OECD to niecałe 20 proc. ludności świata, emitujące 43 proc. całkowitej światowej emisji CO2, Rosja i Chiny to kolejne 20 proc. ludności i emisja na poziomie 20 proc., a reszta świata to 60 proc. ludności i emisja ok. 27 proc. Wynika z tego, że najbiedniejsze państwa, bez Rosji i Chin, emitują połowę tego, co państwa OECD razem z Rosją i Chinami. Gdybyśmy założyli, że każdy człowiek powinien mieć taki sam przydział emisji CO2, to ten układ nie jest sprawiedliwy. Bez decyzji państw OECD oraz Rosji i Chin o ograniczeniu emisji nie będzie nowego porozumienia klimatycznego. Nie są one niestety skłonne płacić grupie (non-OECD bez Rosji i Chin) ok. 95 mld dolarów rocznie za wykorzystywanie "ich" praw do emisji CO2 (w cenie zaledwie 10 dolarów za tonę).

Nie sądzę, żeby plan zasilenia tzw. zielonego funduszu w przyszłości jednorazową kwotą 100 mld dol poprawiłby sytuację. Decyzje dotyczące zarządzania emisjami w leśnictwie i użytkowaniu gruntów, które stwarzają dodatkowe możliwości włączenia leśnictwa w handel emisjami jest ukłonem w stronę najbiedniejszych krajów świata z wyłączeniem BRIC (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny). Tam głównie są lasy, to jest dla nich jakiś gest. Ten gest nie zmieni jednak tego, że pewna grupa państw pozwala sobie na większe emisję, niż inne. Nie wiemy jednak, co UE zrobi z tą decyzją i czy to będzie dla Polski korzystne, czy niekorzystne.