Czy polityka energetyczna państw UE jest chaotyczna? Francja, Polska i Finlandia chcą rozwijać energetykę jądrową, a Niemcy i Włochy się z niej wycofują, KE mówi o odwrocie od węgla a Niemcy zapowiadają inwestycje w energetykę węglową.

To prawda, sytuacja jest dość skomplikowana. Teoretycznie państwa członkowskie UE mają swobodę kształtowania swojego bilansu energetycznego. Swobodę tę ograniczają jednak kolejne polityki uzgadniane na szczeblu unijnym, w szczególności po przyjęciu pakietu klimatycznego.

Unia Europejska założyła sobie ambitne plany zmniejszające emisje gazów cieplarnianych, oszczędzanie energii oraz rozwój OZE. Jednocześnie Wspólnota uzależniona jest od importu ropy naftowej i gazu ziemnego. Wśród rozwiązań sprzyjających redukcji CO2 i ograniczających import surowców energetycznych wskazuje się zwiększenie produkcji energii wewnątrz UE ze źródeł nisko-emisyjnych, szczególnie w oparciu o nowoczesne technologie. Unia postawiła również na rozwój źródeł odnawialnych oraz większą oszczędność energii. Tak uniwersalnie zakreślone cele są z pewnością bliskie wszystkim krajom członkowskim, a jednocześnie na tyle ogólne, że każde państwo może próbować je realizować biorąc pod uwagę specyfikę własnej gospodarki.

Czy w sytuacji kryzysu gospodarczego i braku zobowiązań dot. redukcji CO2 przez kraje z poza UE, jak Chiny czy Stany Zjednoczone, można spodziewać się zmiany polityki energetycznej UE?

Unijne założenie 3 razy 20, czyli ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 20 proc. zwiększenie do 20 proc. udziału energii odnawialnej w bilansie energicznym UE oraz uzyskanie 20 proc. oszczędności energii w 2020 - jest moim zdaniem w obecnej sytuacji europejskiej gospodarki trudne do wykonania. Mimo to Unia nadal chce być liderem redukcji emisji gazów cieplarnianych i jest otwarta na przedłużenie dotychczasowego Protokołu z Kioto. Ostateczne zaakceptowanie dodatkowych zobowiązań jest jednak obarczone pewnymi warunkami, m.in. przystąpieniem do porozumienia największych globalnych producentów gazów cieplarnianych.

Polski rząd stoi na stanowisku, że dyskusja o sposobach ograniczenia emisji wymaga kompleksowej analizy zarówno nowych możliwości, jak i skutków redukcji gazów dla gospodarek państw członkowskich. Dopiero wtedy możliwe będzie podjęcie świadomej i trafnej decyzji dotyczącej przyszłej polityki klimatycznej Unii.