O efektywności energetycznej dużo się mówi, ale mało się w tym kierunku robi. Skąd się bierze niechęć do wspierania działań prooszczędnościowych? To tylko kwestia braku pieniędzy?

Na efektywności energetycznej przy obecnych regulacjach nie da się zarobić. Sektor energetyczny jest zdecydowanie bardziej nastawiony na inwestycje i nikt tam nie jest zainteresowany oszczędnością. Dlatego jest potrzebny silny bodziec ze strony państwa, który musi mieć sojusznika w społeczeństwie świadomym konieczności oszczędzani energii. . Istnieje ryzyko, że nawet bardzo dobra ustawa - czego jednak nie da się powiedzieć o ostatnim projekcie - trafi na nieprzygotowany grunt, i że poszczególne paragrafy ustawy nie będą zrozumiałe dla czytających.

Jako społeczeństwo nie zrozumiemy dlaczego potrzebna jest tego rodzaju ustawa . Jej projekt nie zawiera podstawowego zapisu , który jest w większości ustaw - mówiącego, co jest celem ustawy. Ustawa podaje jedynie cel krajowy dotyczący efektywności energetycznej, ale społecznie jest to nieczytelne.

Gdy wgłębimy się w szczegóły projektu, to nie zrozumiemy systemu białych certyfikatów, nie zrozumiemy jak będą działały mechanizmy wzrostu efektywności energetycznej w sektorze publicznym, nie będziemy wiedzieli w jaki sposób można prowadzić statystykę zaoszczędzonej energii. W ustawie w sposób nieprecyzyjny i zbyt ogólnikowy zostały zapisane zadania Ministra Gospodarki i Głównego Urzędu Statystycznego. W ramach ustawy o efektywności energetycznej trzeba zbudować system i administrację umożliwiającą pomiar i weryfikację oszczędności, ponieważ tego wymaga implementacja dyrektywy unijnej. Do ustawy o emisjach Ministerstwo Środowiska zbudowało system weryfikacji emisji, utworzono KASHUE (Krajowy Administrator Systemu Handlu do Emisji). Ustawa o efektywności energetycznej w wielu elementach jest podobna do zagadnień związanych z emisją CO2 i potrzebą weryfikacji rzetelności pomiarów i statystyki. W Ministerstwie Gospodarki nawet nie podjęto próby budowy odpowiedniej struktury organizacyjnej, zdolnej do zarządzania krajowym planem oszczędności energii. Przez przeszło dwa lata lansowano pomysł utworzenia agencji energetycznej, chociaż od początku było wiadomo, że agencja taka nie powstanie. Tym bardziej, że istnieje KAPE. Samo napisanie ustawy, choć niesłychanie cenne, które nie przekłada się na konkretne działania, musi zakończyć się niepowodzeniem albo bardzo powolnym, trwającym lata, wdrażaniem.